ခ်ံဳငံုမိေသာ အမွတ္တရမ်ား

ျပန္လည္ေအာက္ေမ့သတိ၇မိပါသည္.... ျမကၽြန္းညိဳညိဳတကၠသိုလ္ဆီ

ျမကၽြန္းညိဳညိဳ တကၠသိုလ္ဆိုလို႕ အခုေနာက္ပိုင္းတကၠသိုလ္တက္တဲ့ေက်ာင္းသား/ ေက်ာင္းသူေတြကေတာ့ ျမကၽြန္းညိဳညိဳ တကၠသိုလ္ဆိုတာကို သိၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ အခုတကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြက ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေ၀းလြန္းလွတဲ့ေန၇ာေတြမွာပဲ ရွိၾကေတာ့လို႕ပါ။ ကၽြန္မတို႕ေတာင္ စာသင္ႏွစ္၄ ႏွစ္ကာလမွာ ျမကၽြန္းညိဳညိဳ(ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)မွာ ၃ ႏွစ္ပဲ စာသင္ခြင့္၇ပီး ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာ ဒဂံုတကၠသိုလ္သို႕ ေမဂ်ာအလိုက္ေျပာင္းေ၇ႊ႔ခဲ့၇ပါတယ္။ ေက်ာင္းကဘယ္ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေ၇ာက္ေအာင္သြားပီး စာသင္ယူဖို႕က ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ တာ၀န္မဟုတ္လား။ ဒဂံုတကၠသိုလ္ကလည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္လို အရိပ္အာ၀သ မေကာင္းေပမယ့္ ေခတ္မီအေဆာက္အအံုေတြနဲ႕ စာသင္ၾကားလို႕ေကာင္းတဲ့ ေန၇ာ၁ ခုပါပဲ(ေ၀းတာေလး ၁ ခုတည္းပါ)။

ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုကေတာ့ ဘယ္ေနရာကိုပဲ ေရာက္ေရာက္ အစအေနာက္မျပတ္ ေပ်ာ္စရာတကယ္ေကာင္းတဲ့ အဖြဲဲ႕ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီပို႕ေလးကို ေရးရတာကလည္း
ခင္ခဲ့ဘူးတဲ့၊ ေမာင္ႏွမအရင္းခ်ာမ်ားထက္ေတာင္ပိုခ်စ္ခဲ့၊ သံေယာဇဥ္ထားခဲ့ၾကတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သတိ၇မိတဲ့အတြက္ ေရးရတာျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႕ ေမဂ်ာေတြ သတင္းစာထဲမွာ ေလွ်ာက္လႊာေခၚေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားဖုိ႕ေကာင္းသြားတယ္ေလ။ တက္ရမွာက ၇န္ကုန္တကၠသိုလ္ဆိုေတာ့ အေျပးေလွ်ာက္လႊာေတြ သြားတင္ၾကတာေပ့ါ( ကၽြန္မအပါအ၀င္)။ ရမယ္လို႕ေတာ့ မထင္မိဘူး။ ကံေကာင္းစြာနဲ႕ ဒီေမဂ်ာကို၇ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္သလိုလို ပီးေတာ့ေၾကာက္လည္းေၾကာက္တယ္။ တကၠသိုလ္စတက္၇ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ရင္ေတာ့ခုန္သား အဟိ..... ဒါနဲ႕ပဲ ေက်ာင္းစတက္ရျခင္းေန႕မွာ ကၽြန္မေက်ာင္းကို အေစာၾကီးေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမကလည္း စာသင္ခန္းထဲထိလုိက္ပို႕ပီးမွ ျပန္သြားပါတယ္။ အတန္းထဲမွာ ဘယ္သူမွလည္းမရွိေသး.. ၁ ေယာက္တည္း ထုိင္ေနတာေပ့ါ။ အဲဒီမွာ ပထမဆံုးခင္ခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းက ျမတ္ပင္ (နာမည္ေျပာင္) ျဖစ္ပါတယ္။ သူနဲ႕သူ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္မ တကၠသိုလ္အႏွံနီးပါးကို ေ၇ာက္ဖူးခဲ့ပါတယ္ .. ကၽြန္မဦးေလး ေျပာေလ့ရွိတဲ့စကားထဲကလို Walking power ေလးနဲ႕ေပ့ါ.. ထီးျဖဴ ဖိနပ္ပါးဆိုတာ ကၽြန္မတို႕ကိုေျပာတာပါ။ အတန္းထဲမွာလည္း လူက ေတာ္ေတာ္စံုလာပါပီ။ ခက္တာက အတနး္ထဲမွာ ေယာက္်ားေလက အခုထိ ၁ ေယာက္ပဲရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႕ မိန္းခေလးေတြကလည္း ေမဂ်ာ King ေ၇ႊးဖို႕ အားခဲထားတာ ခုေတာ့ဒုတ္ခိျဖစ္ျပီေပ့ါရွင္။ ဘယ္ႏွယ္လုပ္၇မလဲ ၁ ေယာက္ပဲရွိတာကိုးဆိုပီး ငိုခ်င္မိပါတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ေနာက္ေတာ့ ေရာက္လာၾကပါပီ။ ေယာက္်ားေလး အေယာက္ ၃၀ ေလာက္ရွိပါတယ္။ မိန္းခေလးကေတာ့ အေယာက္ ၅၀ ေက်ာ္ပါတယ္။ အတန္းထဲမွာ လူက ေတာ္ေတာ္စံုျပီဆိုေတာ့ စာစသင္ပါေတာ့တယ္။ ပထမႏွစ္စာကေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ အားၾကီးလြယ္တာေပ့ါရွင္... ဘာေတြသင္မွန္းကို မသိတာ ..ဟီးးးးး ။ အေပ်ာ္ဆံုးဘာသာကေတာ့ သခ်ၤာပါပဲ။ Open Book ေျဖ၇တာတဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ King & Queen လည္းမေ၇ႊးျဖစ္ခဲ့ၾကပါဘူး။ All King , All Queen တဲ့။ ကဲမိုက္တယ္ေနာ္ .... ကၽြန္မလည္း Queen ပဲေပ့ါ ... အဟဲ။ ပထမႏွစ္ကတည္းက ကၽြန္မအိမ္မွာ က်ဴရွင္၀ိုင္းလုပ္ပါတယ္။ ကၽြန္မအေမရဲ႕ လွည့္ကြက္ထဲကို ကၽြန္မ၀င္မိသြားတာပါ။ သူမ်ားေတြ က်ဴရွင္လစ္ပီး ေလွ်ာက္သြားက်၇င္ ကၽြန္မ အျမဲက်န္ပါတယ္။ က်ဳရွင္က အိမ္မွာဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ က်ဴရွင္ကို လစ္ပီး အိမ္ကမသိေအာင္ ေလွ်ာက္သြားလို႕မရခဲ့ပါ။ ေတာ္ပါေပ့ အေမရယ္......

ကၽြန္မတို႕ေတြေက်ာင္းတက္တာ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့ တူတူသြားတူတူလာနဲ႕ အဖြဲ႕လို ျဖစ္သြားၾကပါတယ္။ အဖြဲ႕ထဲမွာ လူကမ်ားပါတယ္။ ခင္ဖိဳ႕လည္းအရမ္းေကာင္းပါတယ္။
ျမတ္ပင္္ (နာမည္ေျပာင္) က ေတာ္ေတာ္ပဲမ်ားပါတယ္။ စိတ္လည္းအရမ္းေကာက္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထားေကာင္းတယ္။ သူနဲ႕ ကၽြန္မနဲ႕က အတြဲညီပါတယ္။ စိတ္တူကိုယ္တူေတြပါ။ အခုခ်ိန္ထိလည္း သူနဲ႕ပဲ တြဲေနတုန္းပါ။ အၾကိဳက္မတူတာေလးပဲရွိတာ။ သူကကၽြန္မစာေတြမမွီရင္ အျမဲစာအုပ္ကို ဆြဲယူပီး ကူးေပးေလ့ရွိပါတယ္။ တကယ္ျပန္တမ္းတမိပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္.....
နဒီ ကေတာ့ အတန္းထဲက မိန္းခေလး ေခါင္းေဆာင္ေပ့ါ။ ေနရာတကာပါပါတယ္။ စပ္စပ္စုစုလည္းအကုန္သိပါတယ္။ သူမသိတာ ခပ္ရွားရွားပါ ပီး၇င္လည္း သူသိတာေတြကို ျပန္မွ်ေ၀ ေျပာျပေလ့ရွိပါတယ္။အရမ္းခင္ဖို႕ေကာင္းပါတယ္။ ရွပ္ျပာရွ႔ပ္ျပာနဲ႕ ေမ့တတ္တဲ့အက်င့္ေလးကေတာ့ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ပီးေတာ့ အ၇မ္းအိပ္ပုတ္ပါတယ္။ သူက ရဲရင့္တယ္ ျပတ္သားတယ္ သူ႕ရဲ႕ အဲဒီ စရိုက္ေလးနဲ႕ ကၽြန္မကို ခင္ပီး သူ႕ရဲ႕ၾကင္နာေႏြးေထြးတ့ဲစကားေလးေတြကို ကၽြန္မဒီတသက္မေမ့ႏိုင္ပါဘူး။အခုေတာ့ သူက ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာသင္ရင္း ဘ၀ကို ရုန္းကန္ေနပါတယ္။ေလးစားပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္.....
ျမတ္ႏိုး အ၇မ္းခ်စ္ဖို႕ေကာင္းပီး ရိုးရိုးေအးေအးေလး ေနတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးပါ။ အတန္းထဲမွာ သူစာအေတာ္ဆံုးပဲ။ ဆုေတြလည္းရတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကို စာက်က္ႏိုင္တယ္။ စကားေျပာ၇င္ ျမတ္ႏိုးကေလ ျမတ္ႏိုးကေလ ဆိုပီး ေျပာတတ္တဲ့ သူ႕အက်င့္ေလးကို ကၽြန္မအ၇မ္းခ်စ္ပါတယ္။ သူလညး္အ၇မ္းအိပ္ပုတ္တယ္..ဟဟဟဟ
ျဖဴမြန္ခင္ ကအေနေအးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူသေဘာက်လုိ႕ ရယ္ပီဆိုရင္ အသံအက်ယ္ၾကီးပါ။ သူကအရမ္းေခ်ာေတာ့ သူ႕ကိုလာၾကိဳက္တဲ့သူေတြအမ်ားၾကီးရွိပါလွ်က္နဲ႕ သူရည္းစားမထားခဲ့ပါ။ ကၽြန္မတို႕ ေက်ာင္းပီးခါနီးမွာ သူ႕အိမ္မွာ စတည္းခ်ျဖစ္တာ မ်ားပါတယ္ သူ႕အေမကလည္း သူ႕သမီး အျပင္မသြား၇င္ျပီးေ၇ာ အိမ္မွာ ဘယ္ေလာက္ေသာင္းက်န္းေသာင္းက်န္း လႊတ္ထားေပးပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ကိုလည္းလိုေလေသးမရွိေအာင္ ၁ ခုပီး ၁ ခု မုန္႕မ်ားလုပ္ေကၽြး ၀ယ္ေကၽြးပါေသးတယ္။ အ၇မ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္ရွင္.......
ေမဇင္ ကတကယ့္ကေလးေလး အတိုင္းပါပဲ။ ဘာမွလည္းနားမလည္ bus car ေတာင္မစီးတတ္ပါဘူး။ အျမဲတမ္းခၽြဲတတ္ပီး အ၇မ္းကေလးဆန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက အဖြဲ႕ထဲမွာ အသက္အၾကီးဆံုးပါ။ ရႈးတိုးတိုး ..ဒူမွ သိဘူး.... သူက အ၇မ္းႏုတယ္ အသက္အငယ္ဆံုးလို႕ထင္ရပါတယ္။သူကၽြမ္းက်င္တာကေတာ့ ဓာတ္ပံုအရိုက္ခံတာပါပဲ... သူက အရမ္းပဲမ်ားတတ္ပါတယ္။ အရမ္းလညး္ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းပါတယ္။ သူ႕အိမ္ကထည့္ေပးေလ့ရွိတဲ့ ဆိတ္သားေျခာက္ေၾကာ္ကို ကၽြန္မအရမ္းၾကိဳက္တယ္.....
ေအာင္ကိုခန္႕ ကတကယ့္အေပအေတလို ေနတတ္တဲ့သူပါ။ ပထမႏွစ္တုန္းက ကြမ္းယာေတြစားျပီး ကြမ္းမူးလို႕ ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ဘယ္သူမွ မေနရေအာင္ အလုပ္ရႈတ္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူျပန္ေကာင္းမွသူ႕ကို ေကာင္းေကာင္းေအာ္ၾက ကန္ၾကတာပါ(စားခ်င္အုန္းဆိုပီး)။ သူကအရမ္းအစ အေနာက္သန္ပါတယ္။ သူ႕ကို မ်က္ျပဴး လို႕လည္းနာမည္ေျပာင္ေပးထားပါေသးတယ္။ေနာက္ဆံုးႏွစ္ project လုပ္ေတာ့ သူနဲ႕ ကၽြန္မ၁ ဖြဲ႕တည္းလုပ္ရတာပါ။ ကၽြန္မက Project လုပ္မယ့္ ကုန္ၾကမ္းပစၥည္းေတြကို Quality ေကာာင္းပီး စိတ္ခ်၇ေအာင္ City Mart မွာ၀ယ္ေလ့ရွိပါတယ္။ သူကေတာ့ ေစ်းၾကီးလို႕ဆိုျပီး အျမဲ ပူညံပူညံလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြျပန္ဆံုၾကရင္ သူ႕ေရွ့မွာ ပိုက္ဆံအိတ္ဘယ္သူမထားရဲၾကပါဘူး။ သူ႕ေရွ႔မွာထားခဲ့မိတဲ့ပိုက္ဆံအိတ္ကေတာ့ အေျပာင္ပဲ။ အဲဒီ ပိုက္ဆံေတြနဲ႕မုန္႕ေတြ၀ယ္ပီးအားလံဳးလုိက္ေကၽြးတာပါ( သူေကၽြးသလိုလိုနဲ႕ေလ)။ အရမ္းခင္ဖို႕ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ႏွိပ္စက္သမွ်ကို ခံႏိုင္ပါတယ္။
ေအာင္ျမတ္သူ သူကေတာ့ ကြန္ျပဴတာ ၾကမ္းပိုးပဲ။ အားလံုး သူသိ သူတတ္။ အၾကြားကလည္း အရမ္းထူပါတယ္။ အခုသူ အေမရိကားကို ေရာက္သြားတာေတာင္ အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႕တိုင္းၾကႊားတတ္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကိုေတာ့ မခန္႕ေလးစားမလုပ္ရဲ၊ သူက ကၽြန္မတို႕ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ဒရိုင္ဘာေလးပါ( အမွန္က သူ႕ကားကို ကပ္စီးရတာ)ကၽြန္မနဲ႕ အိမ္ခ်င္းနီးတယ္။ သူမ်ားအားလား မအားလား သူဂရုမစိုက္ အိမ္လာျပီး စကားလာေျပာ၇င္ မျပန္ႏိုင္ေတာ့ပါ၊ ကၽြန္မအေဖကေတာ့ မ်က္ေစာင္း တခဲခဲနဲ႕ (ကၽြန္မကေတာ့ ေက်ာခ်မ္းေနတာေပ့ါ)။ ခင္ဖို႕အရမ္းေကာငး္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ညင္းသမွ်ကို ခံႏိုင္ျပီး သူငယ္ခ်င္းေကာင္း တစ္ေယာက္ပါ......
သၾကားလံဳး (နာမည္ေျပာင္) ကနဲနဲ ႏြဲ႕တယ္.. ဟီးးး (သူၾကားရင္ သတ္မွာ) သူကကၽြန္မ ခိုင္းဖတ္ရႈင့္။ ကၽြန္မကို အရမ္းခင္တယ္... ေက်ာင္းသြား၇င္ ကားဂိတ္ကေန အခန္းထဲထိ ကၽြန္မရဲ႕ ဖိုင္ေတြ ထမင္းဘူးေလ သယ္စရာမလိုဘူး.. သူ႕ကိုသယ္ခိုင္းတာ.. ဟိဟိ.. အႏိုင္က်င့္လို႕၇လို႕ေလ။အရမ္းခင္ဖို႕ေကင္းပါတယ္ရွင္...
အုန္းသီး (နာမည္ေျပာင္) ကအရမ္း၀တယ္။ သူက အတန္းထဲမွာနာမည္ၾကီး မင္းသားပဲ။ခ်စ္သူခင္သူေပါတယ္။ လူသိအရမ္းမ်ားတယ္။ သူေက်ာင္းလာ၇င္ သူ႕စတိုင္နဲ႕ သူ႕ကားနဲ႕က နဲနဲမွ မလိုက္ဖက္ဘူး( သူ႕ကားက ေသးေသးေလး) ဒါေပမယ့္ တခါတေလ သူ႕ကားေသးေသးေလးနဲ႕ပဲ သြား၇တာ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မေက်ာင္းမွာ လူေရွ့သူေရွ့မွာ ဖိနပ္ျပတ္ေတာ့ သူက သူ႕ဖိနပ္ကို ခၽြတ္ျပီး ကၽြန္မကိုေပး၀တ္တာကိုေတာ့ လံုး၀ မေမ့ႏိုင္ပါဘူး။ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရာ.....

ေျပာရမယ္ဆို၇င္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အမ်ားၾကီးက်န္ပါေသးတယ္. မျပီးဆံုးနိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အမွတ္တ၇ေတြအမ်ားၾကီးပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ ခင္ဖို႕ေကာင္းတ့ဲသူေတြရွိသလို၊ အျမင္ကတ္ဖို႕ေကာင္းတဲ့သူေတြကလည္း အတန္းထဲမွာ အမ်ားၾကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ စာေမးပြဲေျဖခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ အတန္းက သူမ်ားအတန္းေတြမနာလိုျဖစ္ေလာက္ေအာင္ကို စည္းလံုးညီညာၾကပါတယ္(အေျဖတိုက္ၾကတာပါ)။ ပထမႏွစ္မွာ အေယာက္ ၉၀ ေလာက္န႕ဲ စျပီး တက္ခဲ့ရေပမယ့္ ၁ ႏွစ္နဲ႕ ၁ ႏွစ္ စာေမးပြဲက်ပီး က်န္ခဲ့ရာမွာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ဘြဲ႕ယူေတာ့ ၂၇ ေယာက္ပဲ ဘြဲ႕ရရွိခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဆက္ေျဖပီး တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အခုထိဘြဲ႕မရေသးဘဲ စား၀တ္ေနေရးကို လံုးပန္းေနရပါတယ္။ ကၽြန္မတိဳ႕ေတြ ဘဲြ႕ကုိယ္စီ ရရွိခဲ့ဲျပီး ဘ၀ ခရီးလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတဲ့အခါ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာဆုိ အရင္က သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းကို ျပန္လည္သတိ၇ စဥ္းစားမိ၇င္ ေမာပန္းမႈေတြေျပေပ်ာက္ရပါတယ္။ ေန႕စဥ္ မေတြ႕မေနႏိုင္ ေက်ာင္းပိတ္မွာေတာင္ ေၾကာက္ေနၾကတဲ့ အရမ္းခင္ခဲ့၇တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အခုေတာ့ လူခ်င္းေတြ႕ဖို႕ ေနေနသာသာ ဖုန္းေတာင္မေျပာျဖစ္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးရဲ႕ရင္ထဲမွာ တခ်ိန္က အပူပင္ကင္းမဲ့စြာ ေပ်ာ္ရြင္ခဲ့ရတာေတြကေတာ့ မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္တဲ့ အမွတ္တရေလးမ်ားပါပဲရွင္။

ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုး လိုရာပန္းတိုင္ကို အေရာက္လွမ္းႏိုင္ျပီး အရင္တုန္းကလိုပဲ အျမဲေပ်ာ္ရႊင္ေနႏိုင္ၾကပါေစ။